پیوستگی جریان را قوی تر می کند.و قوی تر بودن را می توان به هوشیاری تاریک نسبت داد که تعلقاتش
نا محدود است.بنیان،پایگاهی است برای آویزان کردن آنچه که میل به پیشروی را تقریب کند.و حرکات
آمیزشی چند بعدی و گاهی انعطاف پذیر.در امواج بسته به تعداد ریزش ها می توان لرزش را در عنبیه
دید.ریزترین ذره با وروداش تنشی را انتقال می دهد و ورودی نیاز به شستشوی درونی دارد و اینجاست
که محیط پاسخی را در روشنی خود می بیند.بینش او هم از قانون مستثنی نیست اما قوانین انعکاسی
جایی را برای سه سو نگری نمی گذارد.خطوط مقطوع نمی شوند.از دالان ها عبور می کنند.مسیر هایی
متفاوت برای ریز ذره ها.انتخاب،به گره های ساختنی دیگرانش معنا می گیرد.جنس های هم سان دچار
جهش هایی شده اند.پوسته اندازی های ورودی سیستم از انقلاب های منفردی راه افتاده اند که مدام
مرور شده اند.اما کنش،از خروجی های غیر قابل پیش بینی نشات می گیرند.سیستم تحلیل گر (با بنیان
باید و نباید ها)به کارش مشغول است.گاهی ازدحام موجب انشعابات فرعی می شود و طولانی شدن
نیاز ،احتمالات را سرازیر می کند.جنبش های محیطی ،تحمیلات خود را تزریق کرده و انتظار ستایش
سرگرمی قابل تحسینشان است.
این انتظار ،یک سو تجربه است.همیشگی در تکرار وجود ندارد.(تکرار از یک راه بوده و مسیر دچار شکاف
هایی لست که نیاز به ماده داردو ناقل هایی که پتانسیل استراحت را به آستانه می رسانند در فضا
حرکت می کنند.
وقفه ی وارده نه برای بازی است نه نمایشی برای لذت.برداشت از نتیجه ای که ناگهانی اش به عدم ختم
شده،نامتعادلی را موجب می شود که دچار قضاوت تنها در انتهای امر شده.انتهایی که تنها آن دیده
میشود و همان اصل انعکاسی را در بر دارد.
سیستم تحلیل تنها نمی ماند .عوامل پشتیبانی شروع به کار کرده و ازدحام به طبیعت اولیه بر میگردد.
سادگی در پیچیدگی های ذره ای است که ساده است.ساده ای که مختل شدنش تنها با اثبات خلافش
است و بااثباتش عبور های اولیه مسئله دار شده است که آنها هم شبیه سازی هایی هستند که
رویکردها به تحلیل پوسته های بیرونی قرنیه ها پرداخته و سعی در ایجاد سوراخی دیگرند .سوراخی که
محیط را به سیستم وصل کند و پراکندگی ایجاد کند که از قدرت تمرکز بکاهد.و تعلقات را دچار سایه
روشن هایی کند که جسارت به خیانت دچار دگردیسی شود.
