فسیل

انگار نمی خواهد باشد

وقتی باشدها

زیر لبه ی لب دوخته می شود

رهایی را رمز می کند

زیر همه ی این بودها

جا خالی ها همیشه

پر از دندان های حریص

که درد را گاز بگیرد

آدم گاز را

سگ آدم را

هار شود

ودلشوره را تند

زیر تمام سکون های لب جویده

بزاق بریزد

سر بخورد روی همه خواهند ها

که همیشه خواستند باشند

اماگازشان گرفتند

تا تندی خالی شود

از خیال عبور

باز

می لرزد

گور سگ های به آتش کشیده

از نجوای خویش